Gittin!

(Turgut Koyuncu'nun Aziz Hatırasına) Takdire razıydın, kadere teslim Kulluğundan taviz vermeden gittin Çok nezaketliydin, temizdi aslın Kimsenin gönlünü kırmadan gittin Mesuttu, mutluydu ocağın, yurdun İşinle, gücünle uğraştın durdun Dayadın, döşedin bir yuva kurdun İçinde bir devran sürmeden gittin Evin küçüğüydün severdi herkes Huzur veriyordu aldığın nefes Ne olur bir daha ses versene ses Eşine, dostuna varmadan gittin Elif'in, Canan'ın elinden tutup Başını okşayıp, zevkle uyutup Baba şefkatiyle bakıp, büyütüp; Gelinlik içinde görmeden gittin Âfete uğradın, kem göze geldin Amansız dertlerle yüz yüze geldin Yazı yaşamadan son güze geldin Halis muradına ermeden gittin Sana ne yaptılar bet yok, beniz yok O eski halinden eser yok, iz yok Sükûta büründün, mimik yok, söz yok Derdin devasını sormadan gittin Öyle bir gittin ki, dönmemesine Yaktın yüreğimi sönmemesine Gözlerim çağlıyor dinmemesine Açtığın yarayı sarmadan gittin Onca derdi çektin ah demeden, ah! Gamdan, üzüntüden olmuyor sabah Ahret ayrılığı vermesin Allah Dünyada doyası durmadan gittin