İstanbul

Ah İstanbul, güzel şehir Çağlayan gibi nehir İçemediğim zehir Hayallerim seninle yaşarken Ölü bir bedende Sen niye saklar oldun En tatlı tebessümü benden Arada sırada belki nadir Görme ihtimalim vardı Uzağında uzak olsam da dünyadan Yakınlığında hep tebessüm vardı Sen sevgilinin arkasına bakmadan Gittiği yersin İstanbul Bizi buralarda tek başımıza Kendimizi kaybedip bulamadığımız yersin İstanbul Yaşamak gülerken karşımızda Ağlamaklı hayatın sebebisin İstanbul Şimdi ben kendimi bulayım Sen de ne olur sevgiliyi bul İstanbul Caddelerinde sokaklarında semtlerinde Nerde ararsan ara Boğaza karşı gün batışında Güne başlatan tebessümü bul Hasret kalsın gönül, uçmasın bu uçurtma Çocukluk, elinde umuduyla Koşarken uzaklara rüzgara karşı Düşüp şahlanamayan bir at Dönüşü olmayan yolda Beni bul İstanbul Gönül iskelesinde mekan tutan gemide Gönlümde olduğunu umursamayan yarda Yaşamak için yaşamdan vazgeçtiğim yaşamda Onu bul İstanbul Bir beni bir onu bul İstanbul Sen ayırdın bizi, şimdi tam zamanı Sonsuz ayrılığın Bir çare bir kurşun bir zehir Son nefesimi sen bul İstanbul.