Dostumsun Sen

ellerinde ağladığım dostumsun sen bir martının telaşında gözlerin ellerin mavinin doğurganlığında... kalbinin sıcaklığında ağladığım sen dostumsun şiir okuyorduk beraber anımsıyor musun sonra varlığın varlığıma sevgili gibi kırlangıçlar uçururdu... telaşlı ve ürkek dostumsun bir kenti güzelleştiriyordu şefkatin ve bizi... sonra her dokunduğun çocuk büyüyordu, güzelleşiyordu yeniden gülün açışı tomurcuğa hayatın yenilenişi için yeniden acılarla bezeniyordu yokluğun hasret mi? özledim desem ve büyütsem sana doğru tüm imgeleri sandallarda yelken yapsam gözlerini uçsam dokunsam güzelleşsem alık yaşamları kırbaçlasam dokunur musun hasretime? ellerinde ağladığım sen sımsıkı sarıl hasretime....