Geceyi Ağlatan Kadın

Kehribar renkli saçları omuzuna dökülmüş Gözlerini günlerce kanlı yaşlar bürümüş Dünya ona değil o dünyaya tam küsmüş Bir narin çiçekti o hep kırılıp dökülmüş... Sanki dünyanın tüm derdi çöktü sırtına Umudu hiç kalmadı mutlu yaşamdan yana Kederler geldi hep, ayrılık peşinsıra Sevgiler, mutluluk, yaşamında kapkara... Işıklar tükendi kadının aydınlık dünyasında Gündüzler gece oldu karanlık her yanında Uzansa bir ışık yok kahretti dostlarına Anladı ki tüm dostluklar zeval yollarında... Gece onun tek dostu tek sırdaşı olmuştu Sabahlara dek başbaşa mutsuzlukla dolmuştu Karanlıklar gözyaşlarına kara bir kucak olmuştu Dertleşti gecelerce artık gün açmaz olmuştu... Göklerde yıldızlar vardı hepsi bir bir söndü Mehtabın kızıl rengi hep siyaha büründü Ümit yok beyazlara sanki birbirine küstü Kehribar saçlı kadının saçları aklara döndü... Bir gece sabaha dek kanlı bir yağmur yağdı Hıçkırıkla boğulan güçlü şimşekler çaktı Her tarafı kara sis kara duman kapladı Anladı ki o kadın, sonunda gece de ağladı...