Bir Bohça Kırmızı

nefesiyle saçımı tarayan kız çocuğu ehramlar kentiyim ruhum kapanık kaç tufan geçirdim gemim batmadı bitmedi ah titremesi ölü serzenişimin bekleyin birkaç güne şimşek doğacak yine hayıflanan vakitlerden geliyorum hep yorgun ne güzel de süslenmiş uzun boylu yelkovan nedense geç kalıyor her partiye akrebim bir alev çeşnisidir yangınıma her düşen bulamazsın çarmıhta sendeleyen yönümü biraz öl çokça diril sonra yıka yüzünü belki anlayan olur ruhunu törpüleyen acıkan bir lokmayım ahdim en fakir şifa babil asmalarından kurulu sakallarım her karede bir mazi bedenin oyuncağı bu kadimlik ağlanacak hal değil tecimen aşklarımı yok satacak bir mezat oysa kevser kumuna liyakattı meşrebim ateşine bir bohça kırmızı yolluyorum önce kanat kalbini sonra renge bağışla