Yusûf Gömlek Ve Züleyhâ

kuyudan çekilen bir hayat aşkı bulan. yüreğini kanatan on bir kardeşin. ihanet hatırası kekeme gözlerle büyüleNdiğin rüyâ ve pişmanlığıyla Çölü yürüyen kervan tuttu iki eliyle zaman mütebessim yüzlerden avuçlara kapanan sıcak / öyle merhamet kimdi şem sunan kör akşamına yakûb'un. nasıl biterdi umudu her gölgeden aşk hangi bereketten dökülürdü sofraya ve kesilen ellerinde yırtılan gömlek zindana atılan güzelliğindi yalnızlık dağıL! lükmenin ışığında kuruttuğumuz yazı tenha harflerin korkusuna bahar gelecek yaramıza müptela / münzevî Solgun çiçek defne sanıyor kendini kadifeden açelya kırsa da dilini acemi âşık her gün âh kaç nil kurutacak bu yanan yürek ve kalbi üşüyen kurak parçalanır sûret dokunulmadan aşka öpmekle ölmek arasında kavlini dâra çeken bir sükutla göç gülümseyen hicrete yaslandı ömür ayak izinde. ne çok küskün kum ve vaha söyle çöl / kırık aynada hatırlanan hikâye yusûf mu aşk yoksa aşk mı züleyhâ rüyâ için/de rüyâ ay ve güneşle secdeye kapanan. yıldızlar neden söndü içimizde bitmeyen kenân giydiğin hangi gömlekti yusuf Yaralanan kalbine dudak payı bırakmadan züleyhâ'nın aşkını kanatıyor hüsn şimdi bütün kuyular kandan gözyaşı hasreti tartamayan terazi ve üç dirhem muhabbetten Taşırdığımız şiir bir sultan bir gömlek ve cennet aynası irem