Şehr-i Yarim

Kurak gönlüme bahar muştusu Gözlerime sürülen ıslak aydınlık Ve Yüreğime mavi bir ırmak gibi düş/en yansıma Kuyudaki Yûsuf’u kaptı diye İftira atılan kurdun utancındayım. Sancısındayım, içine Yûsuf atılan kuyunun… Derûnumda saklarım seni ve sancımı Dokunduğun mavi ışık ile aydınlanır Karanlık, paslı ve hüzün dolu kalbim. Sen yokken nil kabarırdı gözlerimde. Gözlerine ibtilâ olurdum bir nazarından. Maviliğini bulurdu gecenin mehtâbı. Güldüğünde yakamoz, Ağladığında zambaklar açardı. Rüzgâr denizde, alev gözlerinde, hilâl kalbimde titrerdi. Yokluğun dolduruyor satırlarımı En yaralı yanıma vuruyor türküler Sensiz kalıyorum. Sensiz, renksiz ve nefessiz. Bir ihtiyar şâire bırakıyorum öykümü Bir şehre, Bir kaldırıma bırakıyorum. Yokluğunu satıyorum bedelsiz Ve meydanlar boş Şehir boş Ben boş… Sen yokken deniz geçerdi içimden. Yalnızlık demlerdim, Metrûk kentin en ıssız köşesinde. Düşlerimi görürdüm Mâhur bir beste edâsıyla düş/en çiğ damlalarında. Merhem oldu her zerresi Sensizlikten kurumuş bîtap düş/müş yanlarıma Yağmur yağdı sonra Yokluğunda savaşır olduğum yerlere Yoksun ya, Kimliksiz doğuyor çocuklar, anneler çaresiz Yoksun ya sen Meydanlara atmışım kendimi Kerbelâ’da su arar gibi Kanıyorum… Bedevi gönlüme, bir avuç rüzgâr çalıyorum saçlarından Nar çiçeği tadında Baharı kokluyorum avuçlarından Sensiz kentin, kimsesiz sokağında Züleyha gülümsemesi dileniyorum. Varlığımla kavgaya tutuşuyor Cenk ediyorum. Sonra, Gözlerimdeki yalnızlıktan asıyorum geceyi Yoksun Yoksunum… Kapansın tüm çıkış yolları, gitme bu şehirden. Öksüz kalmasın çocuklar Maviler hapsolmasın geceye Esirler âzâd edilsin. Gök çöksün, yer yarılsın Sen Sen gitme bu şehirden Ağıtlar yaksın analar. Zılgıt yankılansın,Yûsufî kuyularda Araza yakılsın şiirleri Nef’î’nin Kessin suyunu cennet çeşmesi Sen, sen gitme bu şehirden Şimşekler çaksın, hüzün yağsın Erzurum’un sokağına Düşürsünler şehr-i yâri Yaksınlar, yıksınlar hatta yağmalasınlar Ama Sen Sen, gitme bu şehirden.