Ateşin Hudutsuz Suları

gecenin tenine sabahın buğusu yağdı öğrendim… ki adı ateşmiş sokakların eşref saatinde dolaştı yalnızlığın puslu perçemi bastım bağrıma tuz çiçek açtı ateşin hudutsuz sularında sancım kendi sızısında büyüdü sustum! gecenin kor karanlığına hazırladım ölüme nefesi sönmüş düşlerimin düğününü çalın sazendeler bu gece kınamız var an derin uykuların kelepçeli susuşunda törpüledi çelimsiz umutların gönlünü bilirim bendi yatağında akan her nehir deniz hayalini saklar ıslak eteklerinde toprağıma üşüştü masumiyetini kaybetmiş düş yağmurları ah al kınalı vahların ahu zarında gam-ı diyardın söylenmeyenlerin sızısı ömre sığdıramadım içimdeki dağın gölgesini şimdi bir yangın arefesinde ömrün zamanı uyutan deminde gün/ahlar düşüyorum! derken sustu! güneşin saçlarındaki mavi umutlar bir ağıt yanıyor gök masalının sevdasında