Kaldimlardan İçime Doğru

Kaldırımlara uzanan bir ölü gibi geçtim kapınızdan Pusatsız kuşandıklarım hayalimde ufalana- ufalana Bilmem bu kaçıncı firardı yaşadığım Bilmem kaçıncı uykusuzluğumdu sisli bir ay ışığında Perdelerin kapanmış belli ki uyumaktasın Farkında olmadan, bir şairin yarınına kıymaktasın. Kaldırımlara uzanan bir ölü gibi geçtim kapınızdan Ayaklarımın sızladığı yalan, yalan gözlerimin ağladığı Bu mehtabı yerinden söken feryat benim değil, Bu sahipsiz öfke, bu her ışığı senin bilişim... Ben bırakmadım kapına ülfetini kuşanmış kandan gülleri, Ben savurmadım pencerene, gönlüme emanet bıraktığın külleri.. Kaldırımlara uzanan bir ölü gibi geçtim kapınızdan Yorgun düşüp uyumadıysan gülüm kalk ta bir bak! Yıldızları topla gökyüzünden, içime doğru bir ışık yak Ellerine uzanan bu çaresizlik, bir ümidin hüzzam şarkısıdır Gözleri mühürlenmiş bir aşığın ihtilal yankısıdır Ölü denizlere salsam, tarardı ruhumun pörsüyen kâküllerini Ve kıyılarda bırakmazdı "sonsuz bir düş" gibi bekleyenlerini