Korkunun Adresi Dağlardir

Köprüler yıkıldı Zigana'dan başladı duman Bahçemden koparılan güller enkaz olmuş geceye Çaresizliği kanatıyor... Kim demiş vuslata ağıt yakılmaz diye Kim demiş aşkın zehri tadılmaz diye Açık yara sarılmaz öyle mi dağlar? Yalnızım yine yardan yana Yan yana yazılırdı adımız oysa Küskünüm, ormanların sırtını döndüğü bir kuş kadar Hele durun dağlar Kara yaşmağı bağlamayın anlıma daha ; Değse de bir ihanetin ateşi parmak uçlarıma Alışamadım kefeni koynunda özgürlüğe Alışamadım fırtınaya, borana Ve sokak aralarında kaybolan düğün konvoylarına... Diyorum ya; Zigana'dan başladı duman Uçurum firari dağlar duvağını kuşandı Kuşandı da zincirledi yüreğini Ferhat misali Taşlar duydu da aşka küskün sesini Gururun kalesi bile incinmedi Dizginledi atını yiğit ,sürüdü kalbini ardından Tarak düştü elinden , gül soldu, ayna kırıldı Sevdalıydı dargın olmadığı kadar Duman çoğaldı yokluğunda Sevdalandı ve yandı ayrılığı son kez tanıdığında... Alıştı toprak gün doğarken aşk şehidinin kanına Alıştı gökyüzünde ay yalnızlığa Alıştı çocuklar ağlamaya, suya verirken ömrünün gecikmiş türküsünü Unuttu İstanbul ;bir delikanlının Uğrunda savaşlar verdiği kahramanlık öyküsünü Tutamadım sözümü "Sen gelmeden can gitmez!" demiştim Şimdi ne can kaldı bedende Ne de vuslat için fırsat kaldı elimde Ey korkunun adresi dağlar! Ya sarın yaralarımı artık acılarım depreşmesin Ya da kaldırın hasreti aradan, gönlüm yollara ilişmesin Ateş düştü can evime yanmadım dağlar Kurşun değdi yüreğime ağlamadım Sadece sevdalandım ve iliklerime kadar yandım Ayrılıksa kaderdenmiş Yaşarken ve yanarken a n l a d ı m . . .