Ben Her Mayıs Ölürüm

ey özlediğim, beklediğim geleceksen eğer yaşamak vaktinde gel yaralı bir serçe gibi okşa yüreğimin tellerini çünkü anılar da ölüyor insan yüzleri gibi oysa Mayıs gecelerinde başka parlar yıldızlar küllenmeyen acılar taşınır tarih sayfalarından Mayıs geceleri anadan doğma çıplaktır ay ve ben en çok Mayıs'ta ölürüm bir Mayıs, çoğalır taşarım meydanlara çoğaldıkça vururlar beni ceset ceset düşerim alanlara isyan olurum altı Mayıs'ta yavuklu gibi sarılıp mavzere düşerim Şarkışla yoluna ve asılırım düşlerimden o sabah onsekiz Mayıs'ta başım Munzur kadar asidir tırnaklarım sökülür, lime lime edilir bedenim ser veririm, yüreğim altın çağdır ve Mayıs büsbütün akşamı sabahı kanlı ölümün erkenciliğidir yani yani aşkın ateşe dönüşümü kalkıp kalkıp devrilmesi bir dağın yani bam telinde sazın en güzel nakaratı sevda türkülerinin duydukça ürperten ağıt sesleri üretip de bölüşemediğimiz ekmek gibi her ölümden yeni bir yaşam doğurmak yani Mayıs işte yani tek ve tekin olmayan oniki ayın baharı dağ taş uyanırken, börtü böcek sevişirken sürü sürü kuşlar gökyüzüne serpilirken bahar bahar bütün aylarda ölürüm ben yani özlediğim umduğum ve beklediğim vazgeçilmez utkum üreten ellerin nasırlı özgürlüğü yürek tutkum yani bağımsızlık sancağında iki namlu bir al yıldız doğacak günün müjdecisi yani kurşun eritiyor avuçlarımın nasırı gel dağlardan, ovalardan fabrikalardan, okullardan dört bir yandan gel...