Aşka Sözdün

mevzilerde…kürsülerde… alnı onurlu...teri namuslu... sofralarda direndi…yetmedi… vatan topraklarına düşen işgallere söz eyledi… şimdi her mermi…yine senin sesinle patlar… ve yürünülen her koyak… senin o kar tufan gözpınarlarınla ışıldar… giden şilepler sığ kıyılara kalan tayfalar seni sarhoş sulara sordu sonra güz yaprakları efsun esip dallarımızı vurdu caddeler palet izleriyle göğsümüzde patlıyordu çalıntı bir gökyüzü bile yoktu başımızda ne çok buğulu camlar düşerdi o üşüyen sokaklara ve sen tanrıçasına küs tapınaklardan firari aşka sözdün… hazirandı yıldızların yolumuza yağdığı dileklerin gözlerimizden asılıp kaydığı yaz duruşlu sümbül kokulu bir akşamdı zamansa darağaçlarında dolanan serin ve seher yüzlü güleç çocuklardı ben saz çalar sen tutar mızrap ıslatırdın kirpiklerimde yanan toprağından uzak buğday yüzlü esmer soluklu bir şarkıydın depreşirdi sesinde çingene oyun sevinçleri nasıl da gülüşürdük sonra ateşler yakar ırmaklar boylar saka sesleriyle düş örtüşürdük orman derelerin göğsünde saklardı hüznü hicrandan masallarını ve sen ellerini çırparak anlatırdın yamaçlarda seken sincapların o heyecanlı ceviz telaşını… bulutların yüzümüze kızdığı bir gece hangi sorgusuz hangi çıkmaz pusu seni bizden alıp yağdı gri rengini birden üstümüze bir tenhalık serpildi sisler içinde omuzu yaşlı ve yaslı ömrümüze… giden dostlar dar patikalara kalan şairler seni ayyaş şiirlere sordu sonra sınır boyları gelip bizi bir bir vurdu sürek mayınlar yolumuza sarkaç saatler gibi sarkıyordu kirlenmemiş bir deniz bile kalmamıştı yamacımızda ne çok ölüm düşerdi o tabutsuz tarlalara ve sen tanrıçasına hepten küs ve sen tapınaklarına hepten firari aşka sözdün… açelya kış kuşum kuru çalılar yanığım yitik şehirlerde ezgime düşen naçar rüzgarım talan emeklerime sızıp devrilirken istanbul ben kendime gözlerin kadar özlem kalmışım