Gidecekmişsin

sürüldüğüm yazlar geçtiğim tutanaklar alınıma çarpan yazılar silinmişti bandırmada bir akşamdı dalgalar sesimi / kıyılar bendimi incitmişti istasyona düşen ve yüzlerce veda tüten gözler gibi buruktum yaban tayların terini okşayan rüzgarlara koşup durup adını sordum belki de ben ömrüme ilk kez seninle bu kadar bir başıma kor kendi aklıma da bir o kadar zordum… çıkıp geldin yüzünde durgun körfezlere dağılmış suların şavkı bakışlarında sapan yutmuş serçelerin o hüzzam feryadı bir valiz…bir vapur…bir bilet… gidecekmişsin… git… devrilmiş anılardan dağılmış masalardan ne kalır günlere o saatlerin sarhoşluğu keder diye yaslanıp sarıldığı an sesine sendeler adımların gölgen nefesinden uzaklaşır düşersin belki bir hıçkırığa tutunup sığ koy koyaklara da gidersin nereye gidersen git gittiğin yerden yine bir tek sen gelirsin dizlerine yüz sürmüşüm bir kez dudaklarım bu yüzden kan tadı ve ben neyi öpsem şimdi ağzımda unuttuğun yeminlerin hep hazan soluklu şarkısı… gidecekmişsin / git… göğsüme yağmalanmış dağlarını ekip ve imansız yangınlarını gözlerinle biçip / git… ezber düşlerini alıp sakla adımlarına nasıl olsa yol'un meçhuledir her kıyamet telaş değil her sevişmek aşk her mermi ölüm her tapınak tanrı kendine ait bir sığınak bulsan da deprem zamanları çatlayan yüreğin olur çatırdayan tenhalığının sancısı… gidecekmişsin / git… sönmüş fenerler içinde bir şilep gövdesi gibi kalmışız ne yana gittiğini bilmeyen zamanlara soluğumuzu adamışız yanılmışız…yenilmişiz…delik deşik şehirler geçmişiz yine de ekmek ve sevda deyip türkümüzü hep o uzak yıldızlara söylemişiz… gidecekmişsin / git… her ayrılık yarım kalan bir serüvendir her giden anılarından gider bu sahilde ben hakkımı ömrüme helal etmedim sen de beni sende / hiç yaşamadı belle