Şairleri İntihar Şehir

o akşam ışıkları sarmaşık bir istanbuldu yakam paçam seni zemheri vitrinlere sordu sonra çamur yağmur üstüme durdu ayaklarıma çelme çakan bendim kirpiklerinden dökülen bir çıkmazdı eşkalim bütün sokaklara köşe bucak konaklayıp küstüm yıkılası geçitlerden dilenciler çekip gitmişti şişelere sızan ağzım sanki dökülesi kanımı içmişti… ezber bir kancık telaşıydı alnıma çarpan rüzgar şarkıların kasıklarında ıslak nazlı bir bahar ve kadıköyde bir gömlek kırmızı bezler içinde şimdi bu cadde düş bile değildir gayri düşene oysa hazan tavlı bir aşkı soframıza anlatacaktı güneşli gün göğsünü örüp örtüp kapamasaydı soldu sevdasına yazdığı çiğ çimen kokulu şiirler ulan nasıl da döşüme vurup böyle hoyrat geçtiler… kaç kor kaç söz eder ateş yangınsa eğer sürgün kırbaç yollar kimlerin ter harcı muskası ilahlarına küs yemindi yollar ve dönenceyi deviren haritalar hepten yalandı her patika kendi dağına çıkarken vadilerde bozlak varsın marallara seslensin hangimizin sevincinde örse bir kahkaha yok benimde gözlerimi eski resimler silsin… sonra sen kıyısına yaban kız gözleri körpe otların ısırgan sesi çayırlarda depreşen tayların şahan ezgisi şehla gülüşünle yıkanırdı yüzüm nehirler sızardı parmak uçlarından ve ben ne vakit öpsem topuklarında bağ üzümleri ve sen hala şarkılarda gizli… sen işte orada öyle şarkılarla kal… kayıp kentlerin destanları rivayet mahşer desen kendi yatağına kıyamet gözaltına düşmüş evlerdir artık ömür anıları yansa ne olur yanmasa bunca abluka onca kuşatma yalnızlığın değeri gözyaşı bile etmiyor oysa vizitesi kesilmiş ihaneti muhbirler sevsin biçilmedik kaç sofra kaldı ki şu ekin avlumuzda… şimdi atlası yırtık bir mintandır mevsim şiir dokunsa dize kanar sazımız gittin ya hani gittiniz ya artık bir mektup bile çalmaz kapımız ey ol devrandan kalan baldıran zaman avuçlarıma dirhemle sızan zehir ben kendime yetip yittim de sen kaldın geride ey yıkılası şairleri intihar şehir