Çanakkale Şehitleri

Dev kütleleriyle Gelibolu'ya oturdu Karabasan gibi kara ordular Ve yüreği sallandı memleketimin Düşman dayanmıştı kapıya Bir kez daha savaşmak lazımdı Ve dalgalanmak bir kez daha deniz gibi Üzerimizden atmak için bu kiri Fakat insanımız Fakirdi, açtı, yorgundu, çıplaktı Çıplaklığını bir karanlık örterdi Ve çünkü askerlerimiz savaşın askerleriydi Her biri bir harpten süzülüp gelmişlerdi Bir duman yükseliyordu Sönmüş bir ateşten farksız yüreğinden Ve dağınıktı bir harp yeri kadar Her birinin içi Ama kim dinlerdi bunları Bir kez daha dövüşmek lazımdı Ve giderken cepheye hiçbiri sevmedi kendini Ve yurdum insanı Ezanına, ırzına, bozlağına Vermek için canını inandı ölmeye Ve bu destan böyle başladı. Ve analar Erlerini, oğullarını Birer birer kaybeden Yüreği kebap olan analar Bir kez daha kına yaktılar kuzularına Ve gelinler Türküler yaktılar erlerine Ve ağladılar gizli Ve yaşlı, çaresiz babaların Aktı gözyaşları gizli Çaresizliklerine yandılar Asker yaptılar dualarını Ve memedler bir kez daha yollandılar Ah memedim Gelibolu'yu cennet mi sandın Manzarasına vuruldun Bülbüllerine kandın Savaş ve şehit ol memedim Cennete giden yoldasın Ve savaştı memedim Ruhuyla, kurşunla, süngüyle Sıktı kurşun bulamayınca Babasının gözyaşlarını, duasını Üstelik açtı soğuktu yorgundu Çıplaktı üşüyordu memedim Bir karanlık örtüyordu üstünü Gelibolu'nun ayazı yamandı Üşüyordu askerim Şehit olma sevdasıyla ısınıyordu Ve imanını kanat yaptı memedim Uçtu kaç yüz metreden düşman üstüne Ve düşman eri Türkler uçuyor dediler mektuplarında Oysa tek fark Onlara savaşmak değil ölmek emredilmişti Ve öldüler bu vatan için bir kez daha Gelenleri geri gönderdiler Yedi düvel bükememişti bileğini memedimin Ve dalgalandı al bayrağım şafaklarda Ve bir hilal uğruna birçok güneş battı Ey Çanakkale kalbi ülkemin Sen atmaya devam et, Biz sana akan kanız Sen dağıt yurduma Yolunda bin kez daha Ölmeye hazırız