Anne Konulu Bir Şiirin Anatomisi
M Metin Akdeniz
0
Altın Yaprak
Tags;
Felsefe… Sartre… Varoluşçuluk… Ama düşüş devam ediyor hala
Bugün itibarıyla üçüncü serisindeyim (rakam yok, sadece yazıyla)
Şemsi Tebrizi: Babı Esrar, O da süreci dörde ayırmış: S.U.F.İ.
"İ" harfi en zor aşaması.
Yoğun bakım: cihazlar, serum, bilincin altını üstüne getirdim bana mısın demedi
Ve anne: camdan yapılmış, kırıyoruz durmadan, yaşlılık denen köyde bıraktık onu.
Ölüm denen ülke: içi intihar dolu, karanlık bir şiirden kendini atanlar komitesine
Üyelik için en az beş yüz kitap okuma şartı, edebiyatın gücü…
Yabancılaşma: içimdeki ıssız istasyon, rayların kenarlarındaki otlar büyümüş, biçen bile yok
ve kara film (Noir).
"Camus" : Okunuşu Kamü mü, yoksa Kamus mu? Üstelik ben varoluşçu değilim diyor
hatırladım Wikipedia'dan. O bir absürdist. SAÇMA!
(parantezlerden kurtulamadım hala ve nedendir bilmem Verdana yazı tipine çok alıştım Word'de; ruhuma hitap ediyor.)
İşte böyle kendi kendime konuştuğumu gören biri beni şikâyet etmiş.
(Çok da sikimde sanki demeli miyim burada? Nerdeyse küfür kullanmadığın bir şiirin yok, ne yapıyorsun oğlum sen, bu sefer kullanma bari.)
Hep bir Kafka' dayım
Üstüme sürü halinde geliyor çıldırmışlığım
Beni sırtımdan vuranlar semineri için konuşma metni bile hazırlamadım
Sadece hüzne kıyısı olan kentleri aldım yanıma ve yola koyuldum
Sağlı sollu tabelalar konmuş yol kenarlarına
Dikkat! İkiyüzlü çıkabilir.
Tam da burada Dostoyevski devreye giriyor;
"Her insan herkes karşısında her şeyden sorumludur".
DÜŞÜŞ-(üçüncü seri)
Başlık: Anne
(anne bu şiire zorla konu edilmiş bir imge.
aslında hep ölümden bahsediyorum, hep bir düşüşten.)
Sonsuza uzanan bir koridorda
Duvar diplerine yaslanmış görkemli kaybedenlerin
Arasından geçiyorum bir kelebekten ödünç adımlarla.
Başlarını öne eğip selam veriyorlar can'ı gönülden
Sıfırdan kurdukları ülkenin milli marşı çalıyor ceset çalarda
Esas duruşa geçiyorum ve bana vatandaşlık teklif ediyorlar
Yüzümde bir tebessüm ölüşüyor o an; vatanseverliğim, gamzeli yanağım.
Onlara teşekkür edip kalbimi gösteriyorum; bakın bakın, hatta dokunun
Kalbim, güneşin batmak için müsaade istediği
Masallara teslim olmuş pastel bir şehir manzarası
Unutulma odası duvarlarına süs için.
Oysa O' na en son sözüm
(O dediğim bir kadın; dikkat ederseniz O'yu büyük harfle yazdım
Ve üsten tırnakla ayırdım, kayıtlara bu şekilde geçsin lütfen)
Oysa O' na en son sözüm şuydu ben gelirken buraya; git kalbini köpeklere at
Çünkü içinde boktan bir dünya var ve ruhundaki çukurların ağrısı
Senden intikam alıyor zaten benim yerime.
Yaşam ünitesine bağlı her an toplamdan düşebilen bir şey
Bir cümlenin içine gizlenmiş asal sayı
Bir kayıp bakış, bir dilsiz his
Veya özkütlesi bilinmeyen bir maddenin herhangi bir hali'yim
Ama materyalizmin dışında,bir anne var, orda bir yerde bir anne var; ölmeden önce ölüyor
"kurtulacaksın, kurtulacaksın oğlum" diye ruhunun dudaklarında su taşıyor
Güç vermek için yaşama tutkuma olasılıkların büyüsünde
Annelik bir din'miş, yeni öğreniyorum.
Bi-linç altı egemenliğinde
Görünmez duvarlar örme ustaları arasında
Hangi yöne dönsem bir yalancı dağ'a çarpıyorum; dünya ve ben iyi bir ikili olamadık
Çünkü dünya; çağının tanığı ve vicdanı olamayan bir felsefe-sizlik bulantısıyla dönüyor.
Sıranın bana geldiğini söyleyen bir sufi;
"ölmeden önce ölmek gerek" diye
Bir matematik sorusu atıyor önüme ve çöz diyor.
Bütün hançerleme ustalarını aynı romanda buluşturup
Birbirleriyle tanıştırmamı istiyor benden
Ve sadece gönülden yapılmış bir insan olmak için yaşa diyor
Oysa ben hiç evlenmemiş bir vücudun diliyle
Yazdığım her şiirin son dizesini tanrıya bahşiş veriyordum
Oyuncak bir dua için.
Şiir böylece bittikten sonra
Bir laubalilik başlıyor kendi içimde
Ön sıralardan bir koltuk ayırtıp
Hayata kaldığım yerden devam ediyorum.
(Günün anlam ve önemi için
Meydanda toplanan palyaçoların
Yüzünden düşen bin parça
Ne oluyor arkadaşlar sorun ne?
Otuz bir çekerken burnu uzayan pinokyo cevap veriyor
Aşk kullanıla kullanıla içi boşaltılmış bir kelimeye döndü
Orospu panayırındaki imam geçidinde
Ceza verilecek bir fahişe için, ak bilge;
İçinizde günahsız olan ilk taşı atsın diyor
Kimse elini taşa uzatamıyor
Taş aksiyon kaybediyor.)
08 mayıs 2010
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş