Bir Acıya Kiracı

Sen ey kendiyle yetinen! Fosforun yeri gece, Ne yapar gecesiz ateşböceği? Belki anlamsız ve delice Kumrunun inanılmaz yuvası Bir direğin tepesinde. Ama boşluktur biraz da bir kuşu biçimleyen, Bence böyle, seni bilemem. Sen ey kendiyle yetinen! Ne derlerse desinler Su eğimine gidecek. Sen şaraba banılmış ekmek! Deltasıyız bütün sözlerin ve söz sonunda bak nasıl senle bana gelecek. Sen yarım kalmış bir aşkın Kaçınılmaz sürgünü, Katlanan göğsündeki kayaya, Sen orda şimdi bir hüznü köpürt, Ben bir çocuğa su vereyim burada, Ben ki kiracıyım bir acıya. Sen imzalarsın sabah akşam Defterini bensizliğin, Bense kanla öderim Kirasını kaldığım evin. Bir takvimi tersten açardık, Eğer isteseydin. Sen ey kendiyle yetinen! Artık suyumuz bulanık, bir güneş bile olsa sonunda, yolumuz kırık, önümüz karanlık ve ağır tuğrası alnımızda padişah yalnızlığın, ama yine de umudumuz kalabalık...