Mahşer Bir Makam

yazgımda imkansız büyük bir yarayım ben yüzüm mendilimden kan alır sildikçe. güz sesi gibi dağıldıkça sesim rüzgara çiçek tozlarına karışır harflerim harfler, simyası dünyaya sataşmanın, kötürüm ur gibi hercai tutku hevesi yarıda kalmış şarkılara; kitaplara sığmayan büyük anlatı, acunumda çalkananan o bulanık su: bir leylak kiri gibi geceye iz bırakıyor sanki. yeni bir nedenle söküyor tanyeri çığırından çıkmış yaprakların ötüşüyle. ben böyle saframı döktükçe yarama mahşer bir makama dönüşüyor cümleler. bırak güneş doğsun alnıma, terim soğusun bu saralı infiallerimin en zor yerinde. yokum sevgilim bu şarkıyı hecelemeye ıtırını atmış, değişmiş isyanlarda. ben mührümü çoktan basmışım, atmışım çarpık çurpuk imzamı hayatın en güç yerine. her gün doğuşunda fırçalamışım dişlerimi basarak yaşamı etime. -hadi şiir sever tarağını al saçlarını tarayarak başla güne.