Gam

Daldın dalgıç gibi kitaplara çıkışta yüzünde dingin yaz akşamı gördün güneşte ve gölgede kayaları ağaçların dallarında yıldızlar vardı sonsuzluğu dövüyordu dalgalar sayfalarda Yani çocukluğun doymaz açlıktı sürekli çağrı... Sonsuz ufka. Oysa soldu kahkaha çiçekleri yollarda çınlayıp durdu kitapta soluşun sesi şafakta sararmış yapraklarla Demek... İşte gam, yaşayıp gidiyorum eski sular ılınıyor damarlarımda Gizli anlamlar, vakitsiz dilekler... Çılgınlıklara eyvallah, biliyorum sonsuzluk çiseler büyük sularda