Zavallı Ev

Kimbilir kaç yıldan bu yana doğayla savaştı. çatısını korudu rüzgara karşı. kimbilir nasıl sarmaş dolaş oldu yıkılmamak için direklerle duvarlar, korkunc yellere inat. ne maniler söylendi kimbilir, Kış akşamları, gecelerin ta göbeğine kadar. kaç gelin çıktı bilinmez. kaç damata buyur etti odalar. Şimdi... Köhne, kilidi kırık, yapayalnız. duvarlar nemli, kapılar paslı. Üzgün zavallı --benden de yaşlı Kış günlerinin sıcacık sabahında Pencerede simitçi bekleyen Küçücük çocuk başları da yok artık, Camları kırılıp dökülmüş, Umutlarım gibi Yalnızlıktan. Bacasından duman da tütmüyor Karları eriterek göklere varan. Zavallı bir hali var duruşunun, Üşümüş çocuk gibi kıvranan. Mirasçısıymış bilmem kim bey. Şu karşı beton yığınında oturan.