Kendi Hünerim Değil

Ne bir halk ozanıyım ne gönüller piriyim Elimde kalemim var sizin gibi biriyim Dedem babam şairdi belki biraz seriyim Mirâs kaldı babadan kendi hünerim değil Küçük yaşımdan beri şiirle buluşmamdır Heceyi kafiyeyi babamdan alışmamdır Bu ne bir yetenektir ne kendi çalışmamdır Herşey geldi cabadan kendi hünerim değil Şiiri destanları baş uçumda bulmuşum Hep onları soludum hep onlarla dolmuşum Günden güne geliştim çelik gibi olmuşum Yediğim her sopadan kendi hünerim değil Dedem bazen babamla söylerdi atışırdı Evde kızlar gelinler el ele tutuşurdu Bülbül gibi aile türküler ötüşürdü Çıktım böyle obadan kendi hünerim değil İçim dışım şiirdir perilerim yanımda İrsidir bana kalsa şiir vardır kanımda İlhama gerek yoktur yazarım her anımda Dakkalık bir çabadan kendi hünerim değil Dünya şundan ibaret eğlence oyundandır Sivridir kalemimiz halkımın huyundandır Yöremiz şair dolu herhalde suyundandır İçtik aynı kupadan kendi hünerim değil