شمارهٔ ۱۴۳
م میرداماد
0
Altın Yaprak
در دشت وجودم که فلک می پوید
تا بذر غم از برای ذرعش جوید
هر ابر نفس که خیزد از بحر دلم
مسمار بلا روید و ناوک روید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş