شمارهٔ ۲۰

کو سری کش سر فتراک تو یک چند نداشت یا دلی کش شکن زلف تو در بند نداشت دلم از بهر تو پیوند دو عالم بگسست سر مویی سر زلفت سر پیوند نداشت جز ز جوی غم عشقت دل من آب نخورد چه کنم در دو جهان حسن تو مانند نداشت همه بر ساده دلی های دلم می خندند ای عجب شهد لبت هیچ شکرخند نداشت دامن دیده همی داشت ز نادانی دل کز بهار همدان دامن الوند نداشت دلم از دولت عشق تو سلیمانی کرد قدر یک مورچه در کوی تو هرچند نداشت گفته بودی به خدا خون دلت خواهم ریخت خون افسرده من این همه سوگند نداشت علم و فضل و شرف و قدر دو عالم اشراق داشت این ها همه لیکن دل خرسند نداشت