شمارهٔ ۲۸

هنوز از ناله ام بنیاد جان نابود می گردد هنوز از آه من شب ها جهان پر دود می گردد هنوز از بس هجوم درد و غم در سینه تنگم همه شب تا سحر راه نفس مسدود می گردد بلای عشق طرح دوستی افکند و می دانم که آخر دشمن این جان غم فرسود می گردد ز غمزه چند بر هستی ما ناوک زنی رحمی که این صحرا پر از پیکان زهرآلود می گردد نگویم دل در این ویرانه تن دشمنی دارم که هر روزم از آن بنیاد جان نابود می گردد به دردی سر به سر کردی دو عالم شادباش ای دل که در سودای عشق آخر زیان ها سود می گردد ز زلف خویش زنجیری بیا بر گردن شب نه که باز امشب به رغم من فلک خوشرود می گردد به طنز اشراق را گویی که خوشنودی ز ما یا نه بلی از چون تو خونخواری کسی خشنود می گردد