شمارهٔ ۲۹

نمی دانم چه سازم باز در بازی ست چوگانش سری هر روز می بایست سازم گوی میدانش بیا ایدل به درد عاشقی بفروش عالم را زیانی گر کنی بر جان من بنویس تاوانش به غارت رفت صبر این وصل را هجران مکن یارب که جانم بر نمی آید دگر با درد هجرانش بیا ای آنکه معذورم نمی داری تماشا کن در این رخنه که بر جان من است از نوک مژگانش ز خاک من بجای سبزه پیکان بلا روید ز بس ناوک که بر من زد به غمزه چشم فتانش به صید جان من آن شهسوار آمد خجل گشتم که جز صیدی چنین لاغر نکردم هیچ قربانش سری که ش داس چرخ از ملک تن خواهد درود آخر همان بهتر که اندازم خود اندر پای یکرانش مپرس از من که ابر عشق چون بارید بر کشتت چه می دانم همه پیکان آتش بود بارانش دلم را امشب اندر میزبانی غمت دیدم چو خاشاکی که گردد دوزخ سوزنده مهمانش گشودی بر دل اشراق دیگر شست کین آری کمش بود اینهمه ناوک که پنهان بود در جانش