شمارهٔ ۷۴

شیخ ما را سؤال کرد درویشی کی یا شیخ این چه سوزست کی درین دلهاست شیخ گفت این را آتش نیاز گویند و خدای تعالی دو آتش آفریده است یکی آتش زنده و یکی آتش مرده آتش زنده آتش نیاز است کی در سینهای بندگان نهاده است تا نفس ایشان سوخته گردد و آن آتشی است نورانی چون نفس سوخته گشت آنگه آن آتش نیاز شوق گردد و آن آتش شوق هرگز بنرسد نه درین جهان و نه درآن جهان و این آتش است که رسول گفت صلی الله علیه اذا ارادالله بعبد خیر اقذف فی قلبه نوراقیل یا رسول الله ما علامة ذلک النور قال التجافی عن دارالغرور و الانابة الی دارالخلود و الاستعداد للموت قبل نزول الموت آن سایل گفت یا شیخ چون آن دیدار پاک عطا کند آن آتش شوق آرام گیرد شیخ گفت از دیدن ماه بهره برنتوان داشت آن دیدار تشنگی زیادت کند نه سیری آرد چنانک امروز غیبست فردا که بخواهند دید غیب خواهد بود گردش بر صفت او روا نیست هر کسی کی بیند او را بر حد ایمان خود بیند آن نور ایمان بود کی از دلها بچشمها آید تا بدان نور ایمان بر حد خود جلال و جمال خود بیند بآن آتش مرده می بسوزندش چه درین جهان و چه دران جهان پس این بیت بگفت آتش نمرود هرگز پور آزر را نسوخت پورآزرپیش ازین آتش چو خاکستر شدست تا بدین آتش نسوزی تو یقین صافی نۀ خواه اگر دیوانه خوانی خواه گویی بیهذست