شمارهٔ ۹۳ - و له ایضاً الرَّحممَه

المنة الله که گرفتار کمندی گشتیم و برستیم زهر قیدی و بندی صد شکر که بخت خوش و اقبال بلندم به نمود گرفتار سر زلف بلندی شادم که به پای دل دیوانه نهادم از سلسله ی زلف گره گیر تو بندی جز خال به روی تو ندیدم که به ماند از سوخته بر آتش سوزنده سپندی بگشا به شکر خنده لب لعل و به بخشا شوریده دلان را زکرم پسته و قندی چون خاک شدم پست مگر بر سرم از مهر روزی فکند سایه ی قد سرو بلندی یا شاه سواری زسر لطف و کرامت روزی کندم پی سپهر سم سمندی در سایه الطاف علی شاه ولایت ایمن شده رستیم ز هر بیم و گزندی در صومعه تا چند توان بود محیطا برخیز و قدم زن به ره میکده چندی