رباعی شمارهٔ ۶۹
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
گویی ز ته بستر آن حجله نشین
تا ناف پر است از نافه چین
چادر شب بسترش اگر افشانند
تا حشر هوا عبیر بارد به زمین
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş