شمارهٔ ۱۰۲ - قطعه
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
ای مهین آصفی که عالم را
آستان تو ملجاء است و پناه
وی گزین سروری که بر کرمت
راستان دو عالمند گواه
وزرای دگر که داشته اند
عزت و شان خود به جود نگاه
چون ازیشان چو شاعران دگر
همت من نبوده احسان خواه
جو و کاهی برای استر من
می فرستاده اند بی اکراه
تو که از لطف خالق رازق
بر همه فایقی به حشمت و جاه
یا چو حکام سابق از احسان
بفرست از برای او جو و کاه
یا برای ملازمان دگر
بستان از من این بلای سیاه
ورنه مانند برق خرمن سوز
سر به صحراش میدهم ناگاه
کز تف شعله های آتش جوع
نگذراد درین حدود گیاه
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş