شمارهٔ ۱۷
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
شب که ز گریه می کنم دجله کنار خویش را
می فکنم به بحر خون جسم نزار خویش را
باد سمند سرکشت بر تن خاکیم رسان
پاک کن از غبار من راهگذار خویش را
بر سر دار چون روم بار تو بر دل حزین
درگذرانم از ثریا پایه دار خویش را
در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم
شعله آتشی کنم لوح مزار خویش را
ای همه دم ز عشوه ات ناوک غمزه در کمان
بهر خدا نوازشی سینه فکار خویش را
گر نکشیدی آن صنم زلف مسلسل از کفم
بند به پا نهادمی صبر و قرار خویش را
محتشم از تو جذبه ای می طلبم که آوری
بر سر من عنان کشان شاه سوار خویش را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş