شمارهٔ ۲۲۴
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
هر کسی چیزی به پای آن پسر می افکند
شاه ملک افسر گدای ملک سر می افکند
آفتاب از پرده پیش از صبح می آید برون
چون سحرگه باد از آن رخ پرده بر می افکند
سایه می افکند مرغی بر سر مجنون و من
وادی دارم که آنجا مرغ پر می افکند
چون گریزد از بلا عاشق که آن ابرو کمان
ناوک مژگان به دلها بی خبر می افکند
سایه از لطف تن پاکش نمی افتد به خاک
جامه چون آن نازنین پیکر ز بر می افکند
وه که هرچند آن مهم نزدیک می خواهد به لطف
بختم از بی طالعی ها دورتر می افکند
هرگه آن مه بر ذقن می افکند چوگان زلف
محتشم در پای او چون گوی سر می افکند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş