شمارهٔ ۲۴۱

م محتشم کاشانی
0 Altın Yaprak
مهی که شمع رخش نور دیده من بود ز دیده رفت و مرا سوخت این چه رفتن بود مرا کشنده ترین ورطه محل وداع سرشگ رانی آن سر پاکدامن بود فکند چشم حسودم جدا ز دوست چه دوست یکی که مایه رشگ هزار دشمن بود کشید روز به شامم چه شام آن که درو ستاره سحر روز مرگ روشن بود وزید باد فراقی چه باد آنکه ز دهر برنده من بر باد رفته خرمن بود رسید سیل فنایی چه سیل آن که رهش به مامن من مجنون دشت مسکن بود برآمد ابر بلایی چه ابر آن که نخست ترشحش ز برای خرابی من بود چو یار گرم سفر شد اگرچه شمع صفت به باد می شد ازو هر سری که بر تن بود بسوخت محتشم اول که از سپاه فراق ستیزه یزک اندروی آتش افکن بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.