شمارهٔ ۳۵

منم کز دل وداع کشور امن و امان کردم ز ملک وصل اسباب اقامت را روان کردم منم کانداختم در بحر هجران کشتی طاقت رسیدم چون به غرقاب بلا لنگر گران کردم منم کاورد کوه محنتم چون زور بر خاطر تحمل را به آن طاقت شکن خاطرنشان کردم منم کاویخت چون هجران کمان خویش از دعوی بزور صبر جرات در شکست آن کمان کردم منم کز صرصر هجران چه شد میدان غم رفته ز دعوی با صبا آسودگی را همعنان کردم منم کایام چون گشت از کمان کین خدنگ افکن فکندم جوشن طاقت ببر خود را نشان کردم منم کز سخت جانی بر دل هجران گزین خود جفا را جرات افزودم بلا را کامران کردم منم صبر آزمایی کز گره های درون چون نی کمر بستم به سختی ترک آن نازک میان کردم منم مرغی که چون بر آشیانم سنگ زد غیرت به بال سعی پرواز از زمین تا آسمان کردم منم کز گفتن نامی که میمردم برای آن چو شمع از تیغ غیرت نطق را کوته زبان کردم منم کز محتشم آیین صبر آموختم اول دگر سلطان غیرت هرچه فرمود آنچنان کردم