شمارهٔ ۳۶۵

تا کی کشی به بی گنهان از عتاب تیغ ای پادشاه حسن مکش بی حساب تیغ تا عکس سرو قد تو در بر کشیده است دارد کشیده بد ز غیرت بر آب تیغ در ذوق کم ز خوردن آب حیات نیست خوردن ز دست آن مه مشکین نقاب تیغ از بس که بهر کشتنم افتاده در شتاب ترسم به دیگری زند از اضطراب تیغ یابند محرمان سحرش کشته برفراش گر بر کسی کشد ز غضب او به خواب تیغ قتلم فکند دوش به صبح و من اسیر مردم ز غم که دیر کشید آفتاب تیغ عابد کسی است در پی قتلم که می کشد بر آهوی حرم ز برای ثواب تیغ می دید بخت و دولت خونریز محتشم می بست یار چون به میان از شتاب تیغ