شمارهٔ ۳۹

به صد اندیشه افکند امشبم آن تیز دیدن ها در اثنای نگاه تیز تیز آن لب گزیدن ها ز بس برجستنم در رقص دارد چون سپند امشب به سویم گرم از شست آن ناوک رسیدن ها زبان زینهار افتد ز کار از بس که آید خوش از آن بی باک در بد مستی آن خنجر کشیدن ها برآرد خاصه وقت گوی بیرون بردن از میدان غریو از مردم آن چابک ز پشت زین خمیدن ها در تک آفتابست آن تماشاپیشگان معجز ببیند آن فغان در گرمی جولان کشیدن ها ازو بردوز چشم ای دل که بسیار آن گران تمکین سبک دست است در قلب سپاهی دل دریدن ها بر آن حسن آفرین کاندر نمودش کرده است ایزد هر آن دقت که ممکن بود در حسن آفریدن ها به بی قید آهوانت گو که سایر این چنین خودسر مناسب نیست در دشت دل مردم چریدن ها من و مشق سکون اندر پس زانوی غم زین پس که پایم سوده تا زانو به بی حاصل دویدن ها به حکم ناقه چون لیلی ز محمل روی ننماید چه تابد در دل مجنون ازین وادی بریدن ها جنونم محتشم دیدی دم از افسون ببند اکنون که من عاقل نخواهم شد ازین افسون دمیدن ها