شمارهٔ ۴۱۳
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
شبی کان سرو سیم اندام را درخواب می دیدم
تن خود را عیان از رعشه چون سیماب می دیدم
در آن تاریکی شب از فروغ ماه روی او
ز روزن رفته بیرون شعله مهتاب می دیدم
نمی دیدم تنش را از لطافت لیک روی خود
در آن آیینه چون برگ خزان در آب می دیدم
چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیداران
که شمع ماه را در جنب او بی تاب می دیدم
همانا آب حیوان بود جسم نازنین او
که باغ حسن را از وی طراوت یاب می دیدم
تن سیمین او تا بود غلطان در کنار من
کنار خویشتن را پر ز سیم ناب می دیدم
در درج سخن را محتشم زین بیشتر مگشا
که یار این است گفتن آن چه من در خواب می دیدم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş