شمارهٔ ۵

ای ز دل رفته که دی سوختی از ناز مرا دارم اندیشه که عاشق نکنی باز مرا کرده ام خوی به هجران چه کنم باز اگر عشق طغیان کند و دارد از آن ناز مرا باطل سحر مگر ورد زبانم گردد که نگه دارد از آن چشم فسون ساز مرا چشم از آن غمزه اگر دوش نمی بستم زود کار می ساخت به یک عشوه ممتاز مرا چه کمر بسته ای ای گل که مگر باز کنی جیب جان پاره به آن غمزه غماز مرا چون محال ست که آید ز تو جز بدمهری مبر از راه به لطف غلط انداز مرا وصل من با تو همین بس که در آن کو شب تار کنم افغان و شناسی تو به آواز مرا لنگر مهره طاقت مگر ایمن دارد از سبک دستی آن شعبده پرداز مرا ای ره محتشم از تو زده لعل تو و گفت که به یک حرف چنین خام طمع ساز تو را