شمارهٔ ۵۱

قیاس خوبی آن مه ازین کن کز جفای او به جان هرچند رنجم بیشتر میرم برای او به کارم هر گره کاندازد آن پیمان گسل گردد مرا دل بستگی افزون به زلف دلگشای او دل آزارست اما آنقدر دانسته دلداری که بیزار است از آزادی خود مبتلای او جفاکار است لیکن می دهد زهر جفاکاری چنان شیرین که از دل می برد ذوق وفای او بلای جان ناساز است و جانبازان شیدا را میسر نیست یکدم شاد بودن بی بلای او شه اقلیم بیداد است و مظلومان محنت کش برای خود نمی خواهد سلطانی ورای او نخواهد محتشم جز آستانش مسندی دیگر که مستغنی است از سلطانی عالم گدای او