شمارهٔ ۵۶۸

م محتشم کاشانی
0 Altın Yaprak
به جرم این که گفتم سوز خود با عالم افروزی چو شمع استاده ام گریان که خواهد کشتنم روزی از آن چون کوکبم پیوسته اشک از دیده می ریزد که چون صبح از دلم سر می زند مهر دل افروزی نگشتی ماه من هر شب ز برج دیگران طالع اگر بودی من بی خانمان را بخت فیروزی ندارم در شب هجران درون کلبه احزان به غیر از ناله دم سازی ورای گریه دلسوزی ز شادی جهان فارغ ز عیش دهر مستغنی دل غم پروری داریم و جان محنت اندوزی دلم شد چاک چاک از غم کجایی ای کمان ابرو که می خواهم ز چشم دلنوازت تیر دلدوزی نبودی بی نظام این نظم صبیان تا به این غایت اگر گه گاه بودی محتشم را نکته آموزی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.