شمارهٔ ۵۶۸
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
به جرم این که گفتم سوز خود با عالم افروزی
چو شمع استاده ام گریان که خواهد کشتنم روزی
از آن چون کوکبم پیوسته اشک از دیده می ریزد
که چون صبح از دلم سر می زند مهر دل افروزی
نگشتی ماه من هر شب ز برج دیگران طالع
اگر بودی من بی خانمان را بخت فیروزی
ندارم در شب هجران درون کلبه احزان
به غیر از ناله دم سازی ورای گریه دلسوزی
ز شادی جهان فارغ ز عیش دهر مستغنی
دل غم پروری داریم و جان محنت اندوزی
دلم شد چاک چاک از غم کجایی ای کمان ابرو
که می خواهم ز چشم دلنوازت تیر دلدوزی
نبودی بی نظام این نظم صبیان تا به این غایت
اگر گه گاه بودی محتشم را نکته آموزی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş