شمارهٔ ۶۰۰

به جایی دلت گرم سوداست گویی دل بی سر و برگ از آنجاست گویی تو را مستی ای هست پنهان نه پیدا ولیکن نه مستی صهباست گویی دلت نیست برجا فلک بر تو دیدی ز جام هوس باده پیماست گویی به من می کنی لطفی از حد زیاده مرادت ازین لطف ایذاست گویی بهر چشم برهم زدن بهر قتلم ز چشمت به ابرو صد ایماست گویی فلک بر زمین از دو چشم تر من گمارنده هفت دریاست گویی متاع قرار و سکون در دل ما درین عهد اکسیر و عنقاست گویی به دل هرچه دیدند بردند خوبان دل عاشقان خوان یغماست گویی پراکنده عشقی که دانم به طعنش لب اوست گویا دل ماست گویی ز بزم بتان محتشم خاست طوفان ستیزنده مست من آنجاست گویی