شمارهٔ ۸۹

آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست و آن چه آن مه را به خاطر نگذرد یاد منست آن چه بر من کارها را سخت می سازد مدام بی ثباتی های صبر سست بنیاد منست عشق می گوید ز من قصر بلا عالی بناست هجر می گوید بلی اما بامداد منست می گریزد صید از صیاد یارب از چه رو دایم از من می گریزد آن که صیاد منست من ز در بیرون و اهل بزم اندر پیچ و تاب کان پری را چشم بر در گوش برداد منست امشبم محروم ازو اما بسی شادم که غیر این گمان دارد که او در وحدت آباد منست از شعف هر دم که نظم محتشم سنجید و گفت آن که خواهد گور خسرو کند فرهاد منست