بخش ۴

دمنه گفت بدانستم لکن هرکه به ملوک نزدیکی جوید برای طمع قوت نباشد که شکم به هرجای و به هرچیز پر شود و هل بطن عمرو غیر شبر لمطعم فایده تقرب به ملوک رفعت منزلت است و اصطناع دوستان و قهر دشمنان و قناعت از دنایت همت و قلت مروت باشد از دنایت شمر قناعت را همتت را که نام کرده ست آز و هرکه را همت او طعمه است در زمره بهایم معدوم گردد چون سگ گرسنه که به استخوانی شاد شود و به پاره ای نان خشنود گردد و شیر باز اگر در میان اشکار خرگوش گوری بیند دست از خرگوش بدارد و روی به گور آرد با همت باز باش و با رای پلنگ زیبا به گه شکار پیروز به جنگ و هرکه به محل رفیع رسید اگرچه چون گل کوتاه زندگانی باشد عقلا آن را عمر دراز شمرند به حسن آثار و طیب ذکر و آنکه به خمول راضی گردد اگر چه چون برگ سرو دیر پاید به نزدیک اهل فضل و مروت وزنی نیارد