بخش ۵
ن نصرالله منشی
0
Altın Yaprak
یکی از حاضران گفت آنچه دمنه می گوید از وجه تعظیم ملک نیست اما می خواهد که بدین کلمات بلا از خود دفع کند دمنه گفت کیست بنصیحت من از نفس من سزاوارتر و هرکه خود را در مقام حاجت فروگذارد و در صیانت ذات خویش اهتمام ننماید دیگران را در وی امیدی نماند و سخن تو دلیل است بر قصور فهم و وفور جهل تو و تا گمان نبری که این تمویهات بر رای ملک پوشیده ماند که چون تاملی فرماید و تمییز ملکانه بر تزویر تو گمارد فضیحت تو پیدا آید و نصیحت از معاندت جدا شود که رای او کارهای عمری بشبی پردازد و لشکرهای گران باشارتی مقهور کند
ز رایش ار نظری یابد آفتاب بصدق
که خواند یارد صبح نخست را کاذب
مادر شیر گفت از سوابق مکر و غدر تو چندن عجب نمی دارم که از این مواعظت دراین حال و بیان امثل در هر باب دمنه گفت این جای مواعظتست اگر در محل قبول نشیند و هنگام مثل است اگر بسمع خرد استماع افتد مادر شیر گفت ای غدار هنوز امید می داری که بشعوذه و مکر خلاص یابی دمنه گفت اگر کسی نیکویی را ببدی و خیر را بشر مقابله روا دارد من باری وعده را بانجاز و عهد را بوفا رسانیدم ملک داند که هیچ خاین را پیش او دلیری سخن گفتن نباشد و اگر در حق من این روا دارد مضرت آن هم بجانب او باز گردد و گفته اند هرکه در کارها مسارعت نماید و از فواید تامل و منافع تثبت غافل باشد بدو آن رسد که بدان زن رسید که بگرم شکمی تعجیل روا داشت تا میان دوست و غلام فرق نتوانست کرد شیر پرسیدچگونه
گفت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş