بخش ۳۸ - حکایت بوزینگان

آورده اند که جماعتی از بوزنگان در کوهی بودند چون شاه سیارگان بافق مغربی خرامید و جمال جهان آرای را بنقاب ظلام بپوشانید سپاه زنگ بغیبت او بر لشگر روم چیره گشت و شبی چون کار عاصی روز محشر درآمد باد شمال عنان گشاده و رکاب گران کرده بر بوزنگان شبیخون آورد بیچارگان از سرما رنجور شدند پناهی می جستند ناگاه یراعه ای دیدند در طرفی اگنده گمان بردند که آتش است هیزم بران نهادند و می دمیدند برابر ایشان مرغی بود بر درخت بانگ می کرد که آن آتش نیست البته بدو التفات نمی نمود در این میان مردی آنجا رسید مرغ را گفت رنج مبر که بگفتار تو یار نباشند و تو رنجور گردی و در تو تقدیم و تهذیب چنین کسان سعی پیوستن همچنانست که کسی شمشیر بر سنگ آزماید و شکر در زیر آب پنهان کند مرغ سخن وی نشنود و از درخت فرود آمد تا بوزنگان را حدیث یراعه بهتر معلوم کند بگرفتند و سرش جدا کردند و کار تو همین مزاج دارد و هرگز پند نپذیری و عظت ناصحان در گوش نگذاری و هراینه در سر این استبداد و اصرار شوی و از این زرق و شعوذه وقتی پشیمان گردی که بیش سود ندارد و زبان خرد در گوش تو خواند کهترکت الرای بالری لختی پشت دست خایی و روی سینه خراشی چنانکه آن زیرک شریک مغفل کرد و سود نداشت دمنه گفت چگونه گفت