بخش ۱۰ - حکایت زاهد و موش

موش آغاز نهاد و گفت منشا و مولد من بشهر ماروت بود در زاویه زاویه زاهدی و آن زاهد عیال نداشت و از خانه مریدی هر روز برای او یک سله طعام آوردندی بعضی بکار بردی و باقی برای شام بنهادی و من مترصد فرصت می بودمی چون او بیرون رفتی چندانکه بایستی بخوردمی و باقی سوی موشان دیگر انداخت زاهد در ماند و حیلتها اندیشید و سله از بالاها آویخت البته مفید نبود و دست من ازان کوتاه نتوانست کرد تا شبی او را مهمانی رسید چون از شام بپرداختند زاهد پرسید که از کجا می آیی و قصد کجا می داری او مردی بود جهان گشته و گرم و سرد روزگار چشیده درآمد و هرچه از اعاجیب عالم پیش چشم داشت باز می گفت و زاهد در اثنای مفاوضت او هر ساعت دست برهم می زد تا موشان را برماند میهمان در خشم شد و گفت سخنی می گویم و تو دست برهم می زنی با من مسخرگی می کنی زاهد عذر خواست و گفت دست زدن من برای رمانیدن موشانست که یکباگری مستولی شده اند هرچه بنهم برفور بخوردند مهمان پرسید که همه چیره اند گفت یکی از ایشان دلیرتر اس ت مهمان گفت جرات او را سببی باید و حکایت او همان مزاج دارد که آن مرد گفته بود که آخر موجبی هست که این زن کنجد بخته کرده بکنجد با پوست برابر می بفروشد زاهد پرسید چگونه است آن گفت