صدت فكان سلامها نزرا

م مصطفى صادق الرافعي
0 Altın Yaprak
صدتْ فكانَ سلامُها نزرا وغدتْ تضنُّ بذلكَ النزرِ ومضتْ ليالٍ كنتُ أحسبُها قبلَ التفرقِ آخر العمرِ أيامَ نحنُ وعيشنا رغدٌ يجري الزمانُ بنا ولا ندري من عاشقٍ يشكو لعاشقةٍ بثَّ الأسيرُ أخاهُ في الأسرِ وتميسُ في أثوابها الحمرِ كالغصنِ في أثوابهِ الخضرِ وكأن ليلة إذ تقابلني بعدَ التمنعِ ليلةُ القدرِ كانتْ سلاماً لا نحاذرُِ في ما كانَ إلا مطلعَ الفجرِ وأرى الندى في الوردِ منحدراً كالدمعِ فوقَ خدودها يجري كلُّ امرئٍ لاق منيتهُ والحبُّ جالبُها على الحرِّ

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.