Bir Kucak Yağmur

Açık bir havada bazen... Yolunu şaşıran tek bir bulut, geçerken bir kucak yağmur bırakır ya hani... Ve sanki sen kuvvetle üflersin de, geri kaçar herbir damla; ama bulutunu yakalayamaz! Gök içini çeker sanki derinden; ve havanın her bir zerresi, suyun her bir zerresini hapseder içine... Ne yağmur düşer yere, ne havada su kalır... Ama gök; Gözlerin gibi bir renk alır. Gözlerimde bazen... Yıldızların renkten renge büründüğünü söylersin ya hani... Akseder demek ki, anlamadan; Gözlerinde seyrettiğim gökkuşakları. İstanbul şimdi neden bu kadar mavidir bilmem... İstanbul'da bütün renkleri mavi ikiye böler! Ve bilirim; Kördür içinde yıldızlar uçuşmayan geceler. İrkilirim; Beni bırakmaz bilmeceler! Açık bir havada bazen... Yolunu şaşıran tek bir bulut, geçerken bir kucak yağmur bırakır ya hani... Ne yağmur düşer yere hani, ne havada su kalır... Ama gök; Gözlerin gibi bir renk alır.