Gönül Gözü Neylesin...

Yoktun ki baktığım hiç bir yönde... Hiç dolanmadı bir kuşak gibi aynı anda aynı rüzgar; ikimizin beline... Hiç... Ama hiç tuzu karışmadı; Gözyaşlarımızın! .. Hiç okşamadım kaşının kuyruğunu... Zülfünü yatırmadım hiç; yalanmış parmağımla... Ve hiiç, hiç silmedin terimi! .. Olmadık hiç aynı anda, aynı göğün altında... Aynı ufku bile aynı yerden görmedik... Bir yıldızımız vardı, bir de ay; konuşurduk... Bilmiyordum; duyar mıydın gerçekten? .. Ben, yaşardım; seninle... Ben, bir şeftali gibi; hissederdim tenini... Bıyığı süte batmış kediler nasıl bakarsa, suçlu; korkardım görülmekten... 'Suss' derdim... Ay susardı! .. Seni bana saklardı! .. Göz 'görmeliydi' önce... Yo, 'göz' görmeliydi önce, ki; ırak olsun gönülden, artık göremediği! .. Sen, gönülsün! .. Sen, gönlümsün! .. Göz görmeyince gönülden uzak olunmaz... Gönülden bakınca; gönül görülür! .. Yüreğim, sıcacık... Sıksan, sanki buhar çıkacak! Sıkılsan, damlar mıyım yüreğinden! .. Yoksa, dünyada mekânım; Kalbin mi? .. Yani sen... Var mısın, bilmiyorum; Kalbimin hâricinde! .. Bu kadar yokluk 'var'lığı getiriyor; mümkün olmaktan çıkıyor olmama ihtimalin! .. Muhtemel olsa bile gözümü göreceğin; bunu beklemiyorum... Gönül, gözü neylesin! ..