Kabuk..!

can, bir kuşun kanadında Yar; yaramdır!.. Ne çiçeklerle, ne duvarlarla, ne dağlarla, ne de bulutlarla konuşmak değil bana göre... Ben, yarimle konuşurum... Yar; bir yaradır bende!.. Yarsalar içimi; yarlar açılır yool yol, toprağımda... Yarısı kan, yarısı candır bedenimin; kan yerdedir işte, can; yeşil bir kuşun kanadında!.. Serçeye, şahin kayasındaki kâhinden iksir mi sipariş ettin?.. Şahinlerin tırnağından kurtulursa yüreği pır pır eden zavallı, bir başka canavarın avucuna düşecek... Ha şahinin pençesi; Ha kahinin pançası(!) Yar, yaramdır; kapanmaz... Ne ağlasam çâredir, ne dinlesen... Yarim, benim yaramdır; Ne çiçekler, ne duvarlar, ne dağlar ve ne bulutlar; ne akıllar verdiler bana da, olmadı!.. Bildim, ki; yâr, yaradır bende ve ben, yarimle konuşurum... Ben belki benle; yok, bendeki senle konuşurum... Göğsümün ortasında bir koca kabuk... Dokunma, kanar yaram; kanarım ben, ben kadar bir yaradan!.. Sen canımdın... İçimde kıpırdayan gelincik rengi kanımdın... Halimdeki haline bak; şimdi param parça olmuş tende gülkurusu rengi kabuk!.. Yaram vardı, tuz basılan... Yarama konan tuzu, sen kezzapla yıkadın! Şimdi ben, ben kadar bir yaranın üstündeki kabuğum... Koparma; canım kanar, kanım canar (!) Yardılar içimi; yarlar açıldı yol yol, toprağımda... Gördüler; yarısı kan ve yarısı candır bedenimin; Kan, işte yerde. Cansa, bir kuşun kanadında!..