Öperken Koklamayı "senden" Öğrendim!..

Ben, "koklanmayı" senden öğrendim; Ve de koklamayı!.. Ben, koklamayı; senin koklamalarından öğrendim... Ben, seni duymayı; beni dinleyişinden öğrendim... Ben, seni görmeyi; bana bakışından öğrendim... Ben, sana dokunmayı; bana dokunuşundan öğrendim... Ve ben... Ben, öperken koklamayı; Öperken beni koklayışından öğrendim... Ben, öperken koklamayı, Senden öğrendim!.. Sen, yüreği kıpır kıpır denizlere kokuyordun... Sen, yeşil yansımış bahar göklerine kokuyordun... Ve sen; Yıkanmak üzere olan toprağa kokuyordun aslında. Sen, "sana" kokuyordun; bana bulanmış... Sen, sana kokuyordun, "bana" karışık!.. Güzelliğini hiç bilmez olur muyum; Toz olup ufalanışını, kuruyan terinden arta kalan tuzun!.. Saçının dibinde yaşayan son damlanın, bulaşıp dudağıma; Parlamasını yâren bir yıldız gibi... Bilmez olur muyum tuzunun güzelliğini?.. Ben, yaprak yaprak açılmayı ve yaprak yaprak okşanmayı senden öğrendim... Ben, koklanmayı... Ve öperken koklamayı senden öğrendim! Ben, seni duymayı; beni dinleyişinden öğrendim... Ben, seni görmeyi; bana bakışından öğrendim... Ben, sana dokunmayı; bana dokunuşundan öğrendim... Ve ben... Ben, öperken koklamayı; Öperken beni koklayışından öğrendim. Ben, öperken koklamayı, Senden öğrendim!..